تو همان خوبِ همیشگی هستی که فقط کمی خسته شده...

چقدر درک شدن دلنشین است...

اینکه گاهی دوستی، همدمی، همراهی باشد که تو را بفهمد

و بداند که تو همیشه همان عشقِ آرام و صبوری

که گاهی بی حوصله می شود،

داد و فریاد راه می اندازد و همه را بهم میریزد!

اینکه کسی باشد که بفهمد بی حوصلگی هایت از دلتنگی ست،

از سَرِ خستگی و به جایِ ناراحت شدن و اخم کردن،

حرف هایت را به دل نگیرد و با محبت آرامَت کند،

خوب است کسی باشد

که تو را بپذیرد

و کنارت باشد،

با همه یِ بدی ها و بی حوصلگی هایت،

با تمامِ اعصاب خوردی ها و غُر زدن هایت...

و یادش نرود که تو همان خوبِ همیشگی هستی

که فقط کمی خسته شده...